26e Open Kampioenschap van Spijkenisse

Als een komeet schoot ik zaterdag bij het 26e Open Kampioenschap van Spijkenisse uit de startblokken. Na vier ronden nog een perfecte score en met vier andere spelers deelde ik de koppositie ! Een dergelijke start was ongekend en nog nooit vertoont. Na vier ronden kon het toernooi al niet meer stuk. Helaas was de pijp na deze bliksemstart leeg en scoorde ik uit de laatste drie partijen nog maar een half punt. Met 4½ uit 7 viel ik buiten de vet gevulde prijzenpot,  maar met een 17e plaats in een veld van 88 deelnemers ben ik niet ontevreden.

In de eerste ronde mocht ik met wit aantreden tegen Eva van Harten.
Acht jaar pas en naar eigen zeggen schaakt ze al 4 jaren.

Wat de uitslag tegen een dergelijke speler ook mag worden, de grappen en grollen zijn ten alle tijden niet van de lucht. Bij winst iets in de trant van “kan je zo’n klein meisje hebben ….” En bij remise of verlies … ik moest er niet aan denken.  Er moest dus gewonnen worden want dat levert nog de minst erge opmerkingen op. En dat winnen ging niet eens zo heel makkelijk. Op haar knieën gezeten deed ze achteloos haar zetten. Wel altijd de juiste. En snel. Op enig moment had ik zeven minuten minder bedenktijd op de klok dan mijn jeugdige tegenstandster !
Met een tempo van 20 minuten per persoon per partij is dat best veel. Het lukte niet een doorbraak in de partij te forceren tot het moment dat Eva, geheel onverwachts en onnodig, een toren weggaf ! Daarna was het eenvoudig om de winst binnen te halen. Maar het kostte wel bloed, zweet en tranen.

Andrew Mensing, opnieuw een jeugdspeler, was de volgende tegenstander. Deze partij verliep iets makkelijker. Ik wist een pion te winnen en in het eindspel wist ik deze meer pion te laten promoveren. Met een dame minder hield mijn tegenstander het daarna snel voor gezien.
Ook in de derde ronde trof ik een jeugdspeler. Ricky Schaap wist een pion buit te maken, maar overzag daarna een simpele mataanval van toren en loper en kon ik een derde punt noteren.

Na de lunch begon ik tegen Jan Arts die tot dan toe ook alle partijen had gewonnen. Deze partij bleef lang in evenwicht tot Jan een pion wist te winnen. Ik kwam in de verdrukking te staan, maar hield dapper stand. Net als in de eerste ronde moest er een fout van de tegenstander aan te pas komen om de partij te doen kantelen. Jan dacht met een paardenvork de kwaliteit te winnen maar had niet gezien dat het paard simpelweg geslagen kon worden door een verdekt opgestelde loper.

Vier uit vier en in de vijfde ronde daarom aan bord één. Sebastiaan Dijksman was de volgende tegenstander. Deze partij zat volledig op slot. Toen Sebastiaan met zijn paard van f6 naar d5 ging en vervolgens via b6-d7 weer uitkwam op f6 zonder dat deze zettenreeks ergens toe leidde, dacht ik dat hij uit was op remise. Mijn remiseaanbod werd echter vriendelijk van de hand gewezen. Verderop in de partij verloor ik de kwaliteit en dat was voor Sebastiaan precies voldoende om de partij naar zich toe te trekken. Eindelijk verloren, verzuchtte ik na deze partij. Ik was nog nooit zo blij geweest met een verliespartij. Geen druk meer.

Nieuwe kansen deden zich voor in de zesde ronde tegen Daan van Wingaarden. Ook hier ging de partij lange tijd gelijk op. Beide partijen manouvreerden dat het een lieve lust was, maar aan mijn kant leidde dat tot niets.
Daan daarentegen wist enkele vrijpionnen te creeëren die niet te stoppen waren. Aan het sprookje kwam een abrupt einde.

De laatste ronde. Marco Beije de opponent. Winst zou misschien nog kunnen leiden naar een podiumplek (achteraf bleek de vijfde prijs van
€ 50,00 door 11 spelers te moeten worden gedeeld). Ik ging er nog maar eens voor zitten. Kansen op winst kwamen er toen ik de kwaliteit wist te winnen. In het eindspel moest ik deze kwaliteit noodgedwongen weer terug geven, waarna snel tot remise werd besloten. Geen podiumplek dus.

Wie alle uitslagen en standen nog eens wil bekijken, klikt hier.

Voor enkele foto’s van eigen fabrikaat, klik hier.

Alle foto’s op deze pagina zijn afkomstig van de website van het toernooi.