TSCT-2

Sommige spelers beschouwen een schaakpartij als een feestje. Een verjaardagsfeestje bijvoorbeeld, waarbij getrakteerd en gepraat moet worden. Zo trof ik in mijn tegenstander van de tweede ronde van de dagvierkampen iemand die het nodig vond om tijdens de partij honingpastilles uit te delen. Hup, daar kwam het doosje weer en werd niet alleen aan mij voorgehouden maar ook aan de andere groepsleden. “Wilt u er een ?”, werd er dan op gedempte toon gevraagd. “Nee bedankt”, zei ik “te gezond !”. Ging het doosje door naar de andere spelers van de groep. En zette ik hem ondertussen schaak dan was het “Oh, ik sta schaak”. Ook hoorde mijn tegenstander geluiden en vroeg dan of ik die ook hoorde. Neen, vriend, ik heb mijn gehoorapparaat thuisgelaten.  En tot overmaat van ramp tijdens het slot van de partij ook nog gaan zeggen dat je niets van de tijd begrijpt. Kom op zeg, je schaakt al 300 jaar en dan niet weten wat het inhoudt als het speeltempo 40 zetten in 2 uur is met een toevoeging van 25 minuten + 5 seconden per zet om de partij uit te spelen. Zie ik zo bleek ?

Naast ons zat een stel waarvan de zwartspeler bij regelmaat vergat zijn klok in te drukken. De witspeler, kennelijk de vriendelijkheid zelve, maakte zijn tegenstander daar dan op attent door, nadat hij zelf een zet had gedaan, eerst de klok van zwart in te drukken en daarna direct die van hem zelf. En maar praten: “U moet wel uw klok indrukken hoor”, zei hij dan op vriendelijke toon, “want dat kost u teveel tijd”. Waar bemoeit die man zich mee ? Als zwart zijn klok vergeet in te drukken, is dat toch zijn probleem.

Ik ga niet verkondigen dat ik daardoor verloren heb, maar dit soort akkefietjes leidt wel enorm af. Wanneer gaan sommige mensen zich eens realiseren dat we met een serieuze schaakpartij bezig zijn en dat we niet op een verjaardag zitten ? Of zou het aan mij liggen ? Trek ik het mij allemaal te veel aan. Ongetwijfeld.

Goed, terug naar waar het om gaat ging. De partij. Siciliaans met 2. f2-f4.
Een opening die je volgens mij alleen op ons niveau nog ziet. In de jaren 70 van de vorige eeuw een tijdje populair dankzij de inspanningen van Bent Larsen en Tony Miles, maar nu grotendeels in de vergetelheid geraakt.

Met 2. ..... d7-d5, 3. e4xd5 Dd8xd5,
4. Pb1-c3 Dd8-d5 ontstaat een stelling die doet denken aan de Scandinavische opening.

Ondanks de onbekendheid met deze opening weet ik toch een redelijke stelling op te zetten waarin mijn tegenstander kort en ik lang heb gerocheerd. Dat maakt mijn plannen wel meteen duidelijk. Zie onderstaand diagram

Ik was voornemens om als paard f3 weg is met h7-h5 en g7-g5 een aanval over de koningsvleugel op te zetten.

In bovenstaande stelling is het paard van f3 inmiddels van het bord verdwenen en heeft wit zojuist 15. e4-e5 gespeeld. Na 15. .... Pd4xf3,
16. e5xf6 Le7xf6, 17. Pa4-c3 Pf3-h4 sta ik een pion voor en dreig bovendien op met Dc6xg2.

De eerste scheuren ontstaan in onderstaande stelling:

Met de tekstzet sluit ik mijn loper op d4 op. Singeling buit dit uit met 24. b4xc5 d6xc5 (beter was natuurlijk Ld4xc5),
25. Pc3-b5 Dc6-b7, 26. c2-c3 en de loper is gevangen.

Na wat foutjes over en weer is bovenstaande stelling ontstaan. Hierin heb ik maar liefst vier (!!) pionnen meer. Ruim voldoende voor de wist zou je zeggen. Niets is echter minder waar. Met 39. De2-e6+ Td4-d7, 40. De6xb6 Dc3-e5, 41. Db6xa6+ Kc8-d8, 42. Da6-a8+ Kd8-e7, 43. Da8xh8 weet wit winnend voordeel te halen en na nog wat zetten houd ik het voor gezien.

Wie de hele partij wil naspelen, klikt hier.