Wijk bij Duurstede

Het 6e Krommerijn Schaaktoernooi begon met een vervelend voorval.
Bij aankomst bleek ik mijn portomonnaie vergeten te zijn !! Iets wat mij nog nooit eerder was overkomen. Gelukkig sprong mijn reispartner Klaas de Ruyter voor mij in de bres en was zo vriendelijk om het inschrijfgeld voor mij voor te schieten alsmede een kleine donatie voor een kopje koffie etc. Eten had ik gelukkig van huis meegenomen. Dat dan weer wel. ‘s Avond heb ik Klaas alles weer keurig terugbetaalt.

Organisator Louis Hijweegen refereerde in zijn welkomstoespraak aan het noodweer (sneeuw en gladheid) van verleden jaar waardoor het toernooi toen ruim een uur later begon en het feit dat tijdens de prijsuitreiking het licht uitviel. De weergoden werkten dit jaar goed mee, maar de organisatie kon niet beloven dat de verlichting dit jaar wel bleef branden. Ruim een half uur later dan gepland, kon het toernooi om 10.30 uur van start gaan.

Het moest eens gebeuren en ik ben er altijd wat bevreesd voor geweest. Onze nationale trouble-shooter Rob Lubbers zat bij mij in de groep en tot overmaat van ramp moest ik in de eerste ronde al direct tegen hem aantreden. Ik was op het ergste voorbereid, maar tijdens de partij hield hij zich rustig. Voor aanvang van de partij vroeg hij heel geïnteresseerd waar ik vandaan kwam. Hij probeerde zelfs iets van aardig te zijn. De partij eindigde met voor beiden nog weinig minuten op de klok in remise, nadat ik een aantal kansen heb laten liggen om de partij in mijn voordeel te beslissen.

In de tweede ronde mocht ik met zwart aantreden tegen de latere groepswinnaar Rien van Brummelen. De partij ging lange tijd gelijk op, maar in een eindspel K + T plus nog wat pionnen voor beide spelers wist mijn tegenstander zijn stukken beter te positioneren. Ik verloor uiteindelijk niet alleen enkele pionnen, maar ging ook nog eens door mijn vlag heen.

Omdat de groep waarin ik zat maar uit zeven in plaats van acht spelers bestond, mocht ik in de derde ronde alvast beginnen aan een lange pauze.

Na de pauze begon ik op de stoom te komen. En niet alleen ik. Ook Rob Lubbers. In de vierde ronde mocht ik het met wit opnemen tegen Rene Brands. Naast mij zat Rob Lubbers en halverwege de partij brak de hel los. Terwijl ik in een gelijk opgaande Sicilaanse partij in tijdnood zat, vond onze kalende Nijmegenaar het nodig om in woord en gebaar aanmerkingen te maken op een actie van zijn tegenstander. Wat gebeurde er ? Zijn opponent pakte een stuk beet, zette dit op een veld zonder het los te laten en daarna weer terug op het uitgangsveld. Lubbers als door een wesp gestoken, gilde moord en brand. Nu moest zijn tegenstander een zet doen met het bewuste stuk (aanraken is zetten) en volgens Lubbers mocht hij het stuk niet meer terugzetten op het veld waar het vandaan kwam. Zijn tegenstander bleef kalm en zei dat hij zeker wel een zet  met het betreffende stuk zou doen en dat hij het zeker wel op het uitgangsveld mocht terugzetten. Lubbers was het daar duidelijk niet mee eens en verkondigde bij hoog en laag dat het laatste niet was toegestaan. Op enig moment draaide ik mij naar hem toe en heb hem op zeer dringende toon verzocht de speelzaal te verlaten en buiten zijn problemen op te lossen.  Ik riep hem nog na dat hij altijd en overal voor problemen zorgt en dat het tijd wordt dat hij niet meer wordt toegelaten tot toernooien. Vreselijke vent. Nadat Louis Hijweegen de gemoederen weer gekalmeerd had zette Lubbers zich weer achter zijn bord en drie zetten later stond zijn tegenstander mat ! Zelf moest ik in tijdnoodfase genoegen nemen met remise.

In de vijfde ronde mocht ik aantreden tegen de koploper van dat moment Meinko Ronner. Het werd een weinig spannende partij. Ik wist twee pionnen te winnen en de lijstaanvoerder behoorlijk onder druk te zetten. Toen dat bovendien ook nog resulteerde in het weggeven van een toren gaf mijn tegenstander zich gewonnen.

Pim Jongeneel was in de zesde ronde de volgende tegenstander en tevens de hekkesluiter. Ook dit was een weinig spannende partij. Na wat heen en weer geschuif wist ik mijn tegenstander een stuk afhandig te maken. Hij speelde dapper door, bood zelfs nog remise aan, maar toen ik in het eindspel met een paard meer een vrij pion wist te creeëren gaf hij zich snel gewonnen.

Eén ronde voor het einde stond de winnaar al vast. Ook de tweede plek was al vergeven. Bij winst in de laatste ronde kon ik hooguit nog gedeeld twee worden. Mijn opponent, Geert van Tongeren, had ook baat bij winst. Wij samen zouden dan op de derde plaats eindigen. Eigenlijk was er geen vuiltje aan de lucht. Ik wist al snel een pion te winnen en leek een veelbelovende stelling te hebben. Ik was echter zo druk bezig met aanvallen en mijn stukken zo goed mogelijk neer zetten dat ik overzag dat mijn tegenstander de partij kon beslissen met een mat in één ! Weg gedeelde tweede plaats. Wat restte was een vierde plaats en een fles rode wijn. Voor de verzameling zullen we maar zeggen. Ik heb inmiddels een aardige verzameling wijn kunnen aanleggen de afgelopen maanden. Je zou er haast alcoholist van worden.


Reispartner en financier Klaas de Ruyter begon heel voortvarend met 3 uit 3. Na de pauze happerde de machine en werd nog maar 1½ uit 4 gescoord. Het leverde hem een 3e plaats op.

Klokslag half vijf begon, zoals gepland de prijsuitreiking en nog voor vijf uur konden Klaas en ik aan de terugreis naar Hoogvliet beginnen.

Wilt u alle uitslagen en standen van het toernooi nalezen,klik dan hier.

Voor de foto’s klikt u hier.